Recenzja: "Sny umarłych" - Bora Chung

Senne mary

Bora Chung była autorką, której opowiadania dostałam jakichś czas temu w prezencie. Byłam nimi zachwycona, "Przeklęty królik" bardzo przypadł mi do gustu, był oryginalny, więc z ciekawością chciałam zapoznać się z kolejnymi książkami autorki. "Sny umarłych" były więc kolejną pozycją na mojej liście do zapoznania się przed targami książki. Nie będę jednak ukrywać, że książka nie należy do lekkich. Klimat tej powieści się ciągnie, jest mroczny, nieprzyjemny, pełen cieni. Powieść ma w sobie wiele magii, wydaje się jakby zdarzenia, w których uczestniczą bohaterowie były marą senną, a nawet koszmarem. 

Taegyeong zostaje poinformowany o pogrzebie znajomego ze szkoły. Postanawia iść go pożegnać, tego dnia omijając kontakty z resztą dawnych znajomych postanawia ukryć się w łazience, gdzie duch zmarłego kolegi prosi go o przysługę. Ma dowiedzieć się, kto zabił mężczyznę. Bohater nie do końca chce wykonać zadanie, nie chce, by śmierć przyczepiała się do niego, unika duchów, jednak ostatecznie próbuje wykonać zadanie. 

"Sny umarłych" trochę mnie zawiodły. Autorka zachwyciła mnie w krótkich formach, więc miałam spore oczekiwania do powieści, ale niestety nie czułam, że to książka, którą rozumiem, z którą jakoś emocjonalnie się łączę. Kiedy główny bohater zaczyna widzieć ducha swojego zmarłego kolegi, a ten prosi go o znalezienie sprawcy, to wszystko od razu nabiera mroku. Teraz poruszając się gdziekolwiek z bohaterem trudno orzec, co jest prawdą, a co fikcją. Wszystko jest niepewne. Od otaczającego mroku nie ma prawie wytchnienia, związek Taegyeonga też nie daje wytchnienia, intensywność relacji przytłacza. 

Nie jestem pewna, czy to dlatego że nie byłam targetem, czy może po prostu książka nie była dla mnie, ale słuchając czułam pewien dyskomfort. Sprawa kryminalna także nie była na tyle intrygująca bym ją śledziła z zainteresowaniem, szczególnie też, że ofiara, którą zamordowano nie była bohaterem, którego chciałabym śledzić. Okazał się nieprzyjemnym człowiekiem. Wszystko wraca do tego, że po tej książce czułam jakbym umazała się błotem. Sam główny bohater też nie był pozytywną postacią, jego ukochana tym bardziej... Nie żałuję jednak lektury. Było to dziwne doświadczenie, nie powtórzyłabym tej książki, ale zapamiętam.