Magia Książek

Czy to nie marzenie? Czy którykolwiek czytelnik nie marzył choć raz, by zostać zamkniętym w bibliotece i móc czytać całą noc? Jestem jednak pewna, że nikt nie chciałby znaleźć w swojej bibliotece trupa, bo właśnie nad tym problemem i jego rozwiązaniem swoją powieść "Noc w bibliotece" skupiła Agatha Christie.  W bibliotece państwa Bantrych, dobrych znajomych panny Marple, znaleziono ciało młodej dziewczyny. Młoda kobieta w żaden sposób nie była powiązana z rodziną, ale czy na pewno? Kim jest dziewczyna? Dlaczego znaleziono ją w bibliotece? I czy panna Marple pomoże w rozwiązaniu tej sprawy? 

Przenośnia w tytule Wstęp powieści Pora przypływu , kolejnym kryminalne w dorobku Agaty Christie, jest zaczerpnięty z dramatu Szekspira Juliusz Cezar . To tam właśnie mowa o przypływie i odpływie w działaniach i zachowaniu ludzkim. Tytuł i dramat mają wspólny element, jednak dopiero w powieści widać jak autorka rozwinęła myśl wielkiego twórcy. Mamy bowiem małą miejscowość pod Londynem, żyje w niej milioner, który od dawna wspierał finansowo swoją rodzinę. Kiedy umiera niby wszystko powinno trafić do nich, ale... Starszy pan znalazł sobie młodziutką żonę. Teraz cały majątek trafił do niej. Jedna z opowieści mówi o tym, że była już raz wdową... Do Rosaleen trafia mężczyzna, który oznajmia, że mężczyzna żyje. Czyżby majątek miał trafić znów do rodziny Cloadów? Jak doskonale wiecie Agata Christie jest bezapelacyjnie moją ulubioną autorką kryminałów. Już jakiś czas nie miałam okazji czytać jej powieści, więc na przełomie ostatnich miesięcy przeczytałam aż dwa. Pora przypływu j...

Wakacje bez zbrodni, nie dla Panny Marple Uwielbiam powieści Agaty Christie. Uwielbiam! Jej kryminały mają niesamowity klimat, sprawy są ciekawe, a postać detektywa Poirota jest jedną z najbardziej ekscentrycznych i ciekawych, jakie poznałam. Dlaczego wspominam tylko o tym detektywie? Christie przecież miała ich chyba trochę więcej w swoim licznym dorobku. Macie rację, jednak jak do tej pory, żaden z nich nie zainteresował mnie na tyle, by go lepiej poznawać, do czasu... Do czasu poznania panny Marple w powieści Karaibska tajemnica . Niby przyzwoita staruszka, niby gadatliwa, niby lekko ciekawska, a tak naprawdę to po prostu detektyw w spódnicy. Wybitny umysł, dobry zmysł obserwacji i doskonała gra aktorska, właśnie to sprawiło, że panna Marple dołącza do grona moich ulubionych detektywów.

Wszystko dla miłości Przed sięgnięciem po tą książkę Agathy Christie nie nie spodziewałam się, że okaże się ona zbiorem opowiadań. Szybko jednak, po przeczytaniu pierwszego, domyśliłam się, że będę tu miała styczność ze zbiorem opowiadań. Detektywi w służbie miłości  okazali się lepszą historią niż Dwanaście prac Herkulesa , które czytałam jako szkolną lekturę. Tym razem jednak detektywem nie jest sam Poirot, mamy tu ich kilku. W książce występuję osiem opowiadań, z czego w dwóch detektywem jest wspomniany już Poirot , w dwóch nieznany mi wcześniej Parker Pyne , w dwóch zaś w rozwiązaniu sprawy pomaga Harley Quin , gdyż trudno go akurat nazwać detektywem.

Starcze urojenia?  Agata Christie od kiedy tylko przeczytałam pierwszy jej kryminał daje mi się poznać z zupełnie innej strony. Zwykle jednak wszystko to miało miejsce za sprawą genialnego detektywa Poirota, który swoim błyskotliwym umysłem rozwiewał wszelkie wątpliwości, co do tożsamości sprawcy. "Dom nad kanałem" jest jednak inny. Po pierwsze następuje tu zmiana detektywa. Sprawę rozwiązuje stare małżeństwo(które jak się dowiedziałam, wystąpiło już w kilku wcześniejszych kryminałach, o czym nie miałam pojęcia) państwo Beresford. Ich podejście do spraw wypływa bardziej z ciekawości niż z zawodowstwa. Sprawa była więc dość poplątana, a w jej rozwiązaniu pomagała masa zbiegów okoliczności.

Sprawa sprzed lat Kryminały Agaty Christie zawsze czytam z przyjemnością. Właściwie nie wiem, dlaczego tak długo zwlekałam z sięgnięciem po kolejny jej książkę. Naprawdę nie wiem, bo kolejne spotkanie było niezwykle ciekawe. Tym razem zagłębiałam się wraz z Herkulesem Poirot w sprawę z dalekiej przeszłości, w sprawę tajemniczego podwójnego morderstwa/samobójstwa? Wszystko było niejasne, ukryte za ścianą wspomnień, wspomnień "słoni". Stąd właśnie taki tytuł książki "Słonie mają dobrą pamięć" . Autorka wiele razy wracała do tego aspektu swojego pomysłu. Wyjaśniała, dlaczego właśnie taki tytuł wybrała, a potem dość często do niego nawiązywała. Niezwykle urzekł mnie ten motyw przewodni powieści. Słoniami bowiem jedna z bohaterek (panna Olivier), nazwała osoby, które pamiętają, ludzi z przeszłości, którzy mieliby rozjaśnić zawiłą kwestię śmierci.  Tematem głównym tym razem, było wspomniane już wcześniej podwójne morderstwo lub samobójstwo, nic tu nie było jasne...

Śmierć rodzinnego dyktatora Niekiedy całkowicie obcy sobie ludzie poprzez wyjazd, wspólnie spędzony czas, poprzez sytuacje, które wspólnie przeżyją, stają się sobie bliźni. Dzięki temu, co zobaczyli, co poczuli, rozumieją się bez słów i czują jakby znali się dużo dłużej. Czasem jednak okoliczności lepszego poznania nie są wcale tak przyjemne. "Rendez-vous ze śmiercią" to kolejna powieść Agaty Christie na moim koncie. Patrząc w bibliotece na półkę pełną kryminałów tej autorki długo nie mogłam się zdecydować na jeden ostateczny tytuł, w końcu to się jednak udało i wybrałam taki, który najbardziej mnie zaciekawił.  Moim zdaniem zapowiadał się intrygująco. "Rozumiesz przecież, że ją trzeba zabić" to słowa, które rzadko można usłyszeć podczas podróży. Zwykły człowiek pewnie szybko, by o tym zapomniał, ale gdy zostały wypowiedziane przy oknie znakomitego detektywa nie obeszły się bez echa. Pewna amerykańska rodzina wybrała się w podróż do Jerozolimy. N...

Za mną już kilkanaście kryminałów Agaty Christie, Ci, którzy znają już powieści autorki, wiedzą, że występuję w nich najczęściej jeden z dwójki detektywów: Poirot lub panna Marple.  Jednak do tej pory wciąż udawało mi sie trafiać na powieści, w których główne skrzypce grał Herkules. Tym razem jednak, w "Morderstwie na plebanii", detektywem jest właśnie panna Marple. Tym razem tytuł powieści autorki mówi wszystko, morderstwo miało miejsce na plebanii, został w niej zabity w jego gabinecie, kiedy to proboszcz dostał dziwny telefon z prośbą o przybycie do odległej miejscowości, gdzie miał znaleźć umierającego człowieka. Po powrocie od nieprawdziwego wezwania w gabinecie znalazł zwłoki pułkownika Protheroe. Do zbrodni przyznały się dwie osoby, jedna z nich była żona zabitego, drugą zaś jej kochanek. Które z nich kłamie? A może jedynie się kryją? Co gdy to ktoś inny jest mordercą? Jak dzisiaj doczytałam nie jest to jedynie pierwsza moja książka z panną Marple, ale równi...

Entliczek, pentliczek, czerwony stoliczek, na kogo wypadnie, na tego bęc. Znacie takich ludzi, których wprost nic nie może zmienić, na których możecie liczyć, nie bojąc się, że zawiodą. Są stali w tym, co robią, zawsze uporządkowani, nic nie może ich poruszyć.  Tak było z panną Lemon. Herkules Poirot zawsze sądził, że jego sekretarka jest robotem, wykonywała swoją pracę bez żadnego zająknięcia, bez żadnych problemów, była idealną pracownicą, której nie mogłaby poruszyć żadna burza. Zawsze gotowa do pracy i perfekcyjna. Jednak tym razem panna Lemon popełniła w liście błąd, a nawet nie jeden a trzy. Gdyby pisała list inna osoba byłoby to zrozumiałe, jednak panna Lemon to coś innego. Ona wręcz nie mogła się pomylić. Musiało się stać coś strasznego. I stało się. Siostra panny Lemon niegdyś wyjechała z Anglii, teraz jednak wróciła, zaszyła się w małym domu studenckim i tam pracowała. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że zaczęły ginąć prawie nic nie znaczące przedmioty...

Przed przeszłością nie da się uciec. Drogi Pamiętniczku, Dawno do Ciebie nie pisałam. Ale wiesz, robię się co raz starsza, mam coraz więcej obowiązków i mniej czasu. Nie martw się jednak, z moim czytaniem jest naprawdę dobrze, tym razem przeczytałam kolejny kryminał Agaty Christie – „Morderstwo w Mezopotamii”. Dziwisz się. Musiałam dawno nie pisać, jakiś czas temu zaczęłam czytać również kryminały, jak na razie jedynie Pani Christie, ale myślę, że to już coś. Ale nie przedłużając napiszę Ci trochę o jego fabule. Pielęgniarka Amy Leatheran została poproszona o zaopiekowanie się żoną archeologa Leidnera, która, jak zaobserwowali współpracownicy jej męża, uroiła sobie, że ktos chcę ją zabić. Panna Amy zgadza się na przyjazd do  Tell Jaridża w Mezopotamii, gdzie lekarz prowadzi wraz z zespołem swoje badania. Jednak wśród mieszkańców panuję dziwnie napięta atmosfera. Niedługo potem dochodzi do morderstwa. Ginie pani Leinder. Czy urojony morderca naprawdę istnieje? Czy anoni...

Mimo, że nie czytam wiele kryminałów, szczerze mogę powiedzieć, że czytam kryminały jedynie jednej autorki, ale już wiem, że na pewno nie poprzestanę na tych, które przeczytałam. Nawet czytając jedynie książki  tej  autorki miałabym rozrywkę na kilka miesięcy. Jej powieści jest naprawdę wiele, a mimo, że powstały około 50 lat temu nadal są czytane przez ogromne liczbę czytelników. Nie wiem, czy po przeczytaniu zaledwie kilkunastu jej kryminałów mogę się nazywać fanką, ale ogromnie lubię jej utwory. Mimo zbrodni w tle są one lekkie i przyjemne, a ich czytanie to prawdziwa przyjemność. Tak, tak, tak, wszystko pięknie ładnie, ale kim jest ta autorka? Oczywiście mowa tu o Agacie Christie. A tym razem pod lupę wezmę tytuł „Zabójstwie Rogera Ackroyda”, zapraszam do lektury. James Sheppard jest lekarzem w niewielkiej miejscowości. Głównym zajęciem jego mieszkańców jest plotkowanie, a skoro nie dzieje się tam wiele, największą atrakcję wzbudza najbogatszy mieszkaniec, Roger Ack...

Jak namalować morderstwo doskonałe?  Agata Christie jest cenioną autorką powieści detektywistycznych. Pisarka ma na swoim koncie ogromną liczbę powieści, rzeszę czytelników i wierne grono fanów, które z każdym pokoleniem rozrasta się o nowe gałązki. Od jakiegoś czasu, sama choć raz w miesiącu staram się czytam jeden z jej kryminałów, za sobą mam ich już za sobą na pewno ponad dziesięć. Zdecydowanie moim faworytem i ulubioną powieści jest „I nie było już nikogo”, historia oparta na niewinnym, dziecięcym wierszyku. Tym razem sięgnęłam po kryminał o intrygującym tytule „Pięć małych świnek”, który również autorka oparła na niewinnej rymowance. „Uczciwość często przysparza wiele bólu i zmartwień.” Do Herkulesa Poirota zgłasza się młoda kobieta, Karla Crale, z nietypową prośbą. Przed szesnastoma laty rozegrała się głośna sprawa morderstwa znanego malarza Amasa Crale. O popełnienie morderstwa została posądzona żona ofiary, Karolina Crale. Wszystkie poszlaki, dowody wskazywa...

Rodzinne święta Święta to czas radości, wybaczania. Jest to taki okres w roku, kiedy wszyscy są szczęśliwy. To czas, na który czekamy z utęsknieniem. Liczymy na miłe chwile spędzone z rodziną, na czas bez kłótni, awantur. Zapominamy o wcześniejszych waśniach i podajemy rękę na zgodę. Boże Narodzenie ma być czasem spokoju, harmonii i pełnego szczęścia. Jednak nie zawsze... „Kto nazywa się Lee, ten nie przebacza łatwo.” Simeon Lee jest starszym człowiekiem, który mieszka wraz z synem i jego żoną. W przeszłości nie prowadził prawego życia, zdradzał żonę, pił, kłamał. Brał to, co dawał los. Dzięki dawnemu wyjazdowi  do Afryki południowej dorobił się niemałej fortuny, do tego w swoim sejfie w pokoju nadal trzymał kilka nieoszlifowanych diamentów. Wiele lat temu pokłócił się ze swoimi synami i córką, teraz jednak zaprosił wszystkich na wspólne święta. Rodzina nie wie, co dokładnie ma o tym myśleć. W nocy 24 grudnia dochodzi do morderstwa. Okazuję się, że z wielką nienawi...

Do czego może doprowadzić miłość? „Miłość to zagadkowa, potężna siła. Potrafi zmienić skończonego łajdaka w anioła i kogoś zupełnie przyzwoitego skłonić do zbrodni.” Miłość to niebezpieczna gra. Czasem zdaję nam się, że kochamy, że jesteśmy dla tej osoby wstanie zrobić wszystko. Nie widzimy po za nią świata. Ale czy bylibyśmy w stanie zabić, by móc żyć szczęśliwie? Elinor jest młodą kobietą zakochaną po uszy w Roddym, dalekim kuzynie. Razem się wychowywali, razem spędzali wiele czasu. Teraz planują ślub, jednak Robby nie podziela uczuć narzeczonej. Razem wyjeżdżają do wspólnej ciotki, by zaopiekować się nią w jej ostatnich chwilach. Ciocia Laura ma oddać im w testamencie swój majątek, jednak przedwcześnie umiera. Przed śmiercią powiedziała jednak, by przekazać jej wychowance Mary część pieniędzy. Okazuję się, że Robby zakochał się w dziewczynie. Zaręczyny zostają zerwane. Czy zdradzona kobieta zdolna będzie zdolna do wielkiej zbrodni? „Zerwane zaręczyny” są kolejnym pr...

Śmiertelna zabawa...  „Korzenie są zawsze potrzebne, nie tylko kwiatom(...). Choćby kwiaty były największe i najpiękniejsze, jeśli zniszczy się korzenie roślin, zginą i kwiaty.” Festyny kojarzą się z zabawą i ciągle podobnymi atrakcjami. Wata cukrowa, wspólne zabawy, słuchanie muzyki. Ludzie często szukają odmiany, chcą czegoś nowego, czegoś ekscytującego. Pani Olivier, znana pisarka została zatrudniona do stworzenia zabawy w szukanie sprawcy. Miała stworzyć miejsce zbrodni, dodać poszlaki i oczywiście wybrać aktora do roli trupa. Pisarka czuję jednak, że coś tu nie gra i prosi o pomoc Poirota.  Czy sfingowana zbrodnia nie przerodzi się w coś poważniejszego? Czy w grę nie wchodzi prawdziwe morderstwo? Bardzo dawno temu, jeszcze podczas roku szkolnego koleżanka pożyczyła mi kilka kryminałów Pani Agaty Christie z jej domowej kolekcji. Widzicie teraz, że za ich czytanie zabierałam się zdecydowanie za długo. Sama się sobie dziwię, ale nie miałam na to ochoty. Cały czas zabier...

Alfabet mordercy Detektyw Poirot ma kolejną nietypową sprawę do rozwiązania. Kilka dni przed zabójstwem dostaje list, w którym sprawca namawia go do rozpoczęcia gry, gry o ludzkie życie. Morderca ofiary wybiera przypadkowo, nie są one tej samej płci, wieku, czy zawodu, jednak jedno w każdej zbrodni się zgadza. Morderca wybiera ofiary w porządku alfabetycznym, nazwisko i miejsce zamieszkania musi zaczynać się na kolejną literę alfabetu. W liście szaleniec zawsze zaznacza miejsce i datę zbrodni, jednak czy Poirot odnajdzie winowajcę? Czy uda mu się to zanim morderca skończy swój diabelski plan?  Tym razem zapoznałam Was z treścią kolejnego przeczytanego przeze mnie kryminału Agaty Christie pt. „A.B.C.”. Do przeczytania zachęcił mnie bardzo pomysłowy tytuł i oczywiście fabuła, nie wiedziałam do końca, czego mogę się spodziewać, jak daleko posunie się morderca, to było denerwujące i jednocześnie wciągające.  Kto jest mordercą? To zawsze jest chyba najważniejsze pytanie w krymina...