Recenzja: "Wschód słońca w dniu dożynek" - Suzanne Collins

 Niespodzianka

Urodziny w dniu dożynek, największej tragedii mieszkańców dystryktów, jest samo w sobie okropne, zdecydowanie jednak człowiek może się czuć jeszcze gorzej, gdy ma podwójne szanse na wylosowanie. 25 igrzyska mają być bardziej widowiskowe niż poprzednie, ma wziąć w nich udział dwa razy więcej trybutów, więc zamiast zwykłej liczby 24, tym razem ma się zebrać 48. Kiedy Haymitch i jego dziewczyna nie zostają wylosowani wie, że wreszcie może odetchnąć. Na placu jednak rozpoczyna się szamotanina, ginie wybrany nieszczęśnik, a na jego następstwo zostaje oddelegowany właśnie Haymitch. Chłopak jest załamany, ale wie, że jedyne co teraz może zrobić to po prostu wygrać i wrócić do domu. 

"Wchód słońca w dniu dożynek" to historia, którą niezwykle mocno chciałam przeczytać z tego względu, że igrzyska Haymitcha były jednymi z najciekawszych, o jakich pojawiała się wzmianka w książkach. Nie dziwię się, że autorka zdecydowała się je opisać, a jednocześnie wyszły też informacje o ekranizacji planowanej prawdopodobnie na przyszły rok. Tak jest to materiał na dobry film, ale oczywiście jest to też materiał na dobrą książkę. 

Młody Haymitch był innym człowiekiem. Pełen młodzieńczej energii, zakochany w utalentowanej dziewczynie, chłopak przystojny, który potrafił być głową swojej rodziny. Kiedy więc zwycięzca igrzysk tak się stoczył? Odpowiedź poznajemy w tej książce. Poza opisem igrzysk pokazuje ona, co najważniejsze, dlaczego mentor Katniss i Peety jest jaki jest, jak zmieniła go arena. 

Przyznam się, że mimo iż historia była odrobinę wspominana w książkach, to muszę powiedzieć, że z ciekawością śledziłam rozwój wypadków i jak autorka opowiada historię i łączy z drobnymi częściami, które już znaliśmy. W porównaniu z igrzyskami Lucy Grey, tu widać już przepych, większą brutalność twórców, więcej wymyślnych kar. Wszystkiego jest więcej, co jeszcze mocniej ukazuje nam czytelnikom, z czym bohaterowie musieli się mierzyć. 

Oglądanie przygotowań do igrzysk w tym przypadku było nawet ciekawsze niż w innych książkach, okazani nam zostali trybuci z wielu dystryktów, nie poznaliśmy wszystkich, ale wielu miało ciekawe opowieści do przekazania. Ta książka pokazała mi tylko, ze pole do manewru do prequeli jest ogromne i naprawdę jestem ciekawa, jaką opowieść autorka mogłaby nam jeszcze przekazać.