Magia Książek

Można inaczej...  Od bardzo dawna obserwuje profil na FB Marty Kisiel, od dawna widziałam, że warto zapoznać się z jej książkami, ale jakoś nie wychodziło... Siła wyższa? Ale w 2019 wreszcie wzięłam do ręki zbiór opowiadań, bo co najlepiej zapozna ze stylem autora jak krótkie formy? Tak właśnie "Pierwsze słowo" rozpoczęło moją manię... Teraz chcę poznać wszystkie książki Marty Kisiel. 

Magia Świąt W tym roku jako że pierwszy raz nie przebywałam w okresie przedświątecznym w domu(wróciłam dopiero w czwartek wieczorem) próbowałam wprowadzić się w klimat świąt nie sprzątaniem i słuchaniem świątecznych piosenek(choć to też miało miejsce), ale również czytaniem świątecznych opowiadań. Udało mi się przeczytać aż dwa zbiorki, które czekały na to co najmniej rok. Dziś jednak w ten wigilijny wieczór chciałabym Wam przedstawić przeczytany już kilka dni temu zbiorek, który zawiera aż 12 świątecznych opowiadań. Podaruj mi miłość to pozycja składająca się z opowiadań znanych i mniej znanych pisarzy, które zebrała Stephanie Perkins. Nie ukrywam, że trudno tutaj ocenić jednoznacznie poziom całej książki, zdarzyło się kilka opowiadań, które mnie oczarowały, inne rozczarowały, jednak wszystkie były o świętach, więc niesamowicie wprowadzały w klimat.

Wszystko w jednym miejscu Tak mogłabym opisać Berło Serapisa i inne opowiadania . Książka zawiera bowiem prawie wszystkie opublikowane dotąd za granicą opowiadania ze świata greckich i rzymskich herosów oraz egipskich magów, a co najważniejsze tylko u nas zostały one wydane w takim zbiorczym wydaniu, które zebrało je wszystkie. Mamy tu kilka znanych nam już historii, które zawarte były w zbiorach Archiwum herosów i Pamiętnikach Półbogów , ale również pojawiły się niepublikowane crossovery, w których główną rolę odgrywają Sadie i Annabeth, a także Percy i Carter. Jako wielka fanka twórczości Ricka Riordana nie mogłam, naprawdę NIE MOGŁAM odpuścić sobie przeczytania tego zbioru. Oczywiście miałam już na półce wspomniane wcześniej dwa zbiorki, ale były one krótsze i nie zawierały wszystkich historii. Taka książka pod ręką to skarb, gdy chce się poprawić sobie humor, bierzesz ją do ręki i możesz zagłębiać się w przygody ulubionych postaci, gdyż ich różnorodność w opowiadaniach jest ...

Miłość rośnie wokół nas...   Dziś walentynki, święto miłości. Z tej okazji przygotowałam dla Was recenzję, która będzie aż kipieć od romantyzmu, miłości. Zapoznałam się bowiem niedawno z naprawdę przyjemnym zbiorkiem opowiadań. Zakochaj się we mnie zawiera sześć opowiadań, które różnią się rawie wszystkim, od bohaterów, przez temat, do autorek. Każde z nich jednak opowiada o miłości, a także rozgrywa się właśnie w Walentynki. Przyznam się Wam, że stylu żadnej z autorek nie znałam, nie miałam przyjemności czytania ich tekstów, więc książka ta była dla mnie całkowicie nowym doświadczeniem.

Wszystko dla miłości Przed sięgnięciem po tą książkę Agathy Christie nie nie spodziewałam się, że okaże się ona zbiorem opowiadań. Szybko jednak, po przeczytaniu pierwszego, domyśliłam się, że będę tu miała styczność ze zbiorem opowiadań. Detektywi w służbie miłości  okazali się lepszą historią niż Dwanaście prac Herkulesa , które czytałam jako szkolną lekturę. Tym razem jednak detektywem nie jest sam Poirot, mamy tu ich kilku. W książce występuję osiem opowiadań, z czego w dwóch detektywem jest wspomniany już Poirot , w dwóch nieznany mi wcześniej Parker Pyne , w dwóch zaś w rozwiązaniu sprawy pomaga Harley Quin , gdyż trudno go akurat nazwać detektywem.

Witam serdecznie,  to już czwarta część cyklu mangowego. Poznaliście już wiele tytułów, ale czas na kolejne. Takie krótkie pytanko jeszcze przed mini recenzjami, czy zachęciłam Was do któregoś tytułu? Przeczytaliście jakąś mangę? Pomoc z różnych stron Tym razem na pierwszy ogień przedstawiam Wam trzeci tom niesamowitej mangi "Orange". Takano Ichigo zaprezentowała niezwykłą oryginalność pomysłu i niezwykle pozytywnie zaskoczyła mnie swoją interpretacją tematu podróży w czasie. Choć tak naprawdę nie ma tu tego wątku, bohaterowie nie przemieszczają się przestrzeni. My jedynie jako odbiorcy możemy odbierać historie z teraźniejszości i przyszłości, jak również wraz z bohaterami, czytając listy, dowiadujemy się, co może się zdarzyć. To naprawdę piękna historia, bo nie chodzi w niej jedynie o uczucie pomiędzy dwoma osobami, ale o uratowanie chłopaka przed samobójstwem. Temat trudny, gdyż wciąż mimo lekkości opowieści, gdzieś tam przewija się widmo tej strasznej możliwości. ...

W grupie siła, czyli piekielne opowiadania. Niektóre książki leżą u mnie na półce całe wieki i w ogóle nie mam ochoty na ich przeczytanie. W dużej mierze wiąże się to często z czytanymi o książce opiniami. Jedną z takich pozycji były "Randki z piekła", czyli zbiór opowiadać czterech autorek paranormal romance, którym tematem przewodnim był zawarty w tytule temat. Cztery autorki, cztery opowiadania. Na wstępnie napiszę, że nie miałam żadnych oczekiwań, a nawet spodziewałam się jednej z najgorszych książek, jakie przyszło mi czytać. Okazało się, że nie było tak źle. Niektóre z opowiadań nawet mi się spodobało, jedno nawet bardzo. Nie będę ukrywać, że nie są to najwybitniejsze książki z gatunku, jakie widziałam, ale nie należą też do tych znienawidzonych. Pokrótce postaram się opowiedzieć o każdym z opowiadań. Nieumarli w ogrodzie dobra i zła Pierwsze z nich zostało napisane przez Kim Harrison i było najbardziej dopracowane, przynajmniej w moim odczuciu. Opowiadało o...

1 recenzja, 482 wyrazy, 2604 znaki  2 ręce, 5 palców zaciśniętych na długopisie, para wciąż mrugających oczu wpatrzonych w kartkę i jedne usta, które układają się w niemy krzyk, gdyż nie mogą wydać głosu.  Chcą wypowiedzieć tak wiele, chcą przemówić, ukazać swoją siłę, lecz nie mogą. 2 ręce, 5 palców, 2 oczu, 1 usta... 2 ręce, 5 palców, 2 oczu, 1 usta... 2 ręce, 5 palców, 2 oczu, 1 usta. .. Czyli JA. CAŁA JA. Julia. "Julia. Trzy tajemnice" to zbiór trzech opowiadań łączących się z wykreowaną przez Tehereh Mafi bajeczną, wspaniałą, cudowną serią o Julii. Dziewczyna z morderczymi dłońmi, w kontakcie z inną skórą - gotowymi zabić. Cykl urzekł mnie, zawładnął moim sercem, nie mogłam więc, nie zagłębić się jeszcze raz w psychikę postaci, tym razem nie tylko Julki. Na wstępie zaznaczę, że całą trylogię miałam już za sobą przed przeczytaniem tych historii, jednak to właśnie dla zapoznania się z wewnętrznym portretem bohaterów chciałam przeczytać ten zbiór...

Na naszej planecie jest wielu ludzi, którzy są znani na całym świecie, a to dzięki swoim dokonaniom, aktorskim, muzycznym, naukowym, sportowym... W literaturze również trafiają się tacy bohaterowie. Znani, kultowi, każdy o nich słyszał. A o jednym z nich mam zamiar napisać dzisiaj. Warto dodać, że bohater ten jest detektywem, mieszka w Anglii, a jego najlepszym przyjacielem jest doktor John Watson. Teraz już chyba każdy się domyśla o kogo chodzi. Oczywiście, dziś chciałam przybliżyć Wam sylwetkę detektywa wszech czasów Sherlocka Holmesa. Niedawno przeżyłam moje pierwsze z nim spotkanie, a miało ono miejsce podczas oglądania nowego serialu „Sherlock”, serial zachęcił mnie do zapoznania się z książkowym pierwowzorem. I tak oto sięgnęłam po „Przygody Sherlocka Holmesa” autorstwa sir Arthura Conan Doyla. Wypożyczona przeze mnie wersja przygód składała się z 12 opowiadań, które łączyły się jedynie postaciami Sherlocka i Watsona, jednak poruszały rożne tematy. W większości z nich ...

Wierzysz w przeznaczenie? W ciąg zdarzeń, który zawsze musi doprowadzić do celu, zdarzenia, miejsca, a nawet osoby? Czy nie da się uciec od tego, co zgotuje nam los? Czy nie mamy władzy nad własnym życiem, a jedynie krążymy? Może omijamy, ale zawsze trafimy tam, gdzie chciała to coś, ten ktoś nad nami? „Miecz przeznaczenia” to drugi zbiór opowiadań mających miejsce w świecie Wiedźmina. Andrzej Sapkowski w ciekawy sposób połączył wątki z poprzednich opowiadań i zaczął splatać z nich intrygującą historię. Podczas lektury mocno odczuwałam to wiązanie, łańcuch zdarzeń. Wciąż napotykałam małe wzmianki do wcześniejszych opowiadań, do wcześniejszego zbioru. Opowieść zaczęła nabierać zarysów, dwa ostatnie rozdziały, jak sądzę są już wprowadzeniem w cykl Wiedźmiński, autor skrzętnie to ukartował. „Miecz przeznaczenia ma dwa ostrza. Jednym jesteś ty.” Wrócę jednak do samego początku. Pierwsze opowiadanie przenosi nas w opowieść niczym z średniowiecznych czasów, walka ze złym smoki...

„Zwykły łucznik ćwiczy, by dobrze mu to wychodziło. Zwiadowca ćwiczy, by nigdy nie wyszło mu to źle.” Jeszcze nie tak dawno rozpoczynałam moją przygodę z Korpusem Zwiadowców, dziś ta historia się przede mną zamyka. „Zaginione historie” są zbiorem opowiadań, które mają nam, czytelnikom, wyjaśnić pewne kwestie, zagadki, które nie zostały rozwiązane w cyklu książek. Powiem Wam, że serię uwielbiam, zawsze czytanie jej sprawia mi przyjemność, dlatego długo nie zwlekałam z zabraniem się za ostatnią(?) i zarazem jedenastą księgę „Zwiadowców”. Książka składa się z 9 opowieści, prologu i epilogu. John Flanagan według mnie popełnił jeden okropny błąd pisząc tę książkę. A było nim rozpoczęcie i zakończenie. Przenieśliśmy się w nich w czasy bardzo nam bliskie, koniec XIX wieku, co według mnie było zbrodnią. Autor poszedł w tej części w komercję, zareklamował swoją nową serię „Drużyna”, czytając epilog nie wierzyłam własnym oczom. Nie wiem, czy to był pomysł pisarza, ale bardzo mi się ...

Jeszcze niedawno wyrażenie „polska fantastyka” nie miało dla mnie wielkiego znaczenia. Wiedziałam, że nasi rodacy piszą, ale żeby bardziej zapoznać się z ich działami, nie miałam okazji. W zeszłym roku przeczytałam serie Pani Miszczuk o diablicy Wiktorii, ale to było raczej leciutkie spojrzenie na to, na co strać polskich pisarzy. Tym razem sięgnęłam po coś, o czym myślałam naprawdę długo, bo już chyba z cztery lata. Cykl, o którym słyszeli chyba wszyscy, a z którym ja nie miałam jeszcze przyjemności się zapoznać. Mowa oczywiście o Wiedźminie, serii Andrzeja Sapkowskiego. Długo zastanawiałam się, po jaką książkę sięgnąć, czy zacząć od opowiadań, czy może lepiej od cyklu. Mój problem rozwiązał się sam. W bibliotece pani przyniosła mi „Ostatnie życzenia”, czyli pierwszy zbiór opowiadań z świata Wiedźmina. „- Zło to zło, Stregoborze - rzekł poważnie wiedźmin wstając. - Mniejsze, większe, średnie, wszystko jedno, proporcje są umowne a granice zatarte. Nie jestem świątobliwym pus...