Magia Książek

Na początku roku postanowiłam zabrać się za wychwalaną serię George R.R. Martina, polecali mi ją nawet znajomi, którzy nie czytają żadnych książek, więc to musiało być coś. Po przeczytaniu pierwszego tomu Pieśni Lodu i Ognia , który spodobał mi się ogromnie, postanowiłam, że do końca roku przeczytam całą wydaną serię i tak też się stało. Mój "Taniec ze smokami"(cz.II) został odtańczony. Jeśli połączyć, by obie części "Tańca", które nasze wydawnictwo podzieliło na dwie części, okazałoby się pewnie iż to najdłuższa z dotychczasowych książek cyklu. Można to zauważyć nie tylko w objętości, ale również w treści. Książka zawiera losy większości bohaterów sagi, tak więc mamy przegląd na wydarzenia w całym Westeros i nie tylko. Tu naprawdę łatwo się zgubić w wydarzeniach, miejscach i oczywiście postaciach. Warto zapamiętać jednak, że do nikogo nie wolno się przyzwyczajać, tu nikt nie jest bezpieczny. Zacznę może od Daenerys i zdarzeń z nią związanych, gdyż jak pe...

  „Pieśń lodu i ognia” to cykl G.R.R. Martina wydawany przez wydawnictwo Zysk i S-ka, w Polsce jak i za granicą ukazało się do tej pory pięć tomów serii, która składać ma się z siedmiu książek. Powoli zbliżam się już ku końcowi, gdyż dziś chciałabym Wam zaprezentować moją opinię na temat „Tańca ze smokami cz.I”. „Bogowie są ślepi, a ludzie widzą tylko to, co chcą zobaczyć.”   Poprzednia część odrobinę zwolniła tempo, nie działo się tyle, ile w poprzednich tomach. A w głównej mierze było to spowodowane tym, iż autor podzielił książkę, na dwie inne. „Uczta dla wron” i „Taniec ze smokami” to części, które chronologicznie dzieją się prawie w tym samym czasie, różnią się w nich miejsca, w jakich dzieje się akcja i bohaterowie.   W poprzednim tomie wypadło na postaci, których nie darzyłam sympatią, a nawet dodam, że mnie irytowały, bądź nudziły, tym razem zaś przygotowałam się na więcej akcji i na poznanie dalszych losów postaci, na które czekałam z niecierpliwoś...

Utkane intrygi Pająki są zręcznymi stworzonkami, tkają swoje sieci dokładnie, strategicznie. Gdy na nie patrzymy wydają się niepozorne, lecz równocześnie piękne, zachwycają swoją złożonością. Inaczej na dzieło to patrzą stworzenia, które w nie wpadną. Widzą wtedy zagrożenie, niebezpieczeństwo. Jest jeszcze inna strona, strona twórcy, kogoś kto pracował nad skrzętnym projektem, który głowił się, co zrobić, by to jego praca była najdoskonalsza. Wciąż dodaje nowe sploty, wciąż rozmyśla, jak jeszcze bardziej uszlachetnić swoje działo. Potem pociąga za sznurki z ukrycia i czeka... Siedem Królestw boryka się z coraz większą ilością problemów. Królestwem rządzi Cersei, która nie chcę słuchać niczyjego zdania i nie przebiera w środkach. Królowa wysłała swego brata, by ten odzyskał dorzecze. Jaime wciąż zastanawia się, czy to, co przed ucieczką powiedział mi Tyrion było prawdą. Wyrusza jednak w drogę. Jego siostra nie wysyła jednak tylko jego, ale również stojącego jej na drodze Lora...

„Wrony nie dbają o to, kto jest przyjacielem, a kto wrogiem.” Wrony od zawsze kojarzyły się z mrokiem, ze złem, były oznaką złych nowin i niebezpieczeństw. Gdy o nich myślę, teraz po przeczytaniu kilku książek z serii Pieśń Lodu i Ognia, zawsze pojawia mi się obraz tych ptaków wydziobujących oczy nieszczęśników. Makabryczne, ale właśnie z tym kojarzy mi się sam tytuł powieści „Uczta dla wron”, który jest już czwartym tomem cyklu George R. R. Martina. Dziś chciałabym się jednak skupić na jedynie pierwszym tomie, o podtytule „Cienie śmierci”. W Siedmiu Królestwach wiele się zmieniło. Król Joffrey nie żyję, po tragicznym weselu jego wuj, Tyrion został wtrącony do lochu za jego zabójstwo. Karzeł jednak przy pomocy swego brata uciekł, a przed zniknięciem zabił swego pana ojca. Teraz władza spoczywa w rękach Cersei, która kieruję państwem w zamian za swojego młodszego syna. Mimo wielu rad ze strony rodziny ojca, obsadza Małą Radę jedynie własnymi poplecznikami. Jak to wpłynie na p...

Nawałnica to gwałtowna, silna, pełna zmian burza połączona z silnym wiatrem, czego można się dowiedzieć z encyklopedii. Ma ona jednak również inne znaczenia. Jednak zawsze opiera się ona na ogromnie, na wielkiej, niewiarygodnej sile. Jeśli więc tytuł powieści G.R.R. Martina opowiada o „Nawałnicy mieczy” to mi przed oczami odraz staje masa ludzi z uniesionymi mieczami gotowymi do ataku. Równocześnie jednak myślę o wielu pojedynczych walkach, o małych pojedynkach, jednak w wielu miejscach. O ile ciekawiej się robi, gdy do tytułu doda się jeszcze „Krew i złoto”, bo taki podtytuł został nadany drugiej księdze „Nawałnicy” przez polskiego wydawcę. Tylko czytać. „Czasami sztorm bywa tak silny, że człowiek nie ma innego wyboru, tylko zwinąć żagle.”  Siedem Królestw nadal toczy wojnę, walka o tron nie pozwala na szersze spojrzenie na zagrożenie. A za murem zbiera się do ataku liczna gromada dzikich, którzy uciekają za atakami ze strony Innych. Broniących mur jest niewiele, a pomo...

Recenzja może zdradzać pewne fakty z poprzednich części.  „czyny są prawdziwsze od słów.” W poprzednim roku postawiłam sobie cel, nie postanowienie noworoczne, które wypowiada się jedynie, by je złamać(w większości przypadków), a zwykły, realny cel, by przed wkroczeniem na ekrany czwartego sezonu „Pieśni Lodu i Ognia” przeczytać choć te książki, które zawierają się w fabule serialu. Co może być niepokojące, ale zaczęłam czytać serie dopiero po zapoznaniu się z trzema sezonami, więc mam dużo do nadrobienia. W zeszłym roku udało mi się przeczytać dwa pierwsze tomy, ten rok w ramach czytania powieści G.R.R. Martina otwiera trzecia część cyklu, którą jest „Nawałnica mieczy. Stal i śnieg”. Zimno poraża ich niemiłosiernie, ostatni, którzy mają bronić muru planują dezercję. Ucieczka wydaje się dużo lepszym rozwiązaniem niż walka z chordą dzikich, a już na pewno niż stracie z Innymi. Na ich drodze stoi jedynie Lord Dowództwa. Czy uda im się uciec od służby? Właśnie ...

Recenzja może zdradzać wydarzenia z poprzedniego tomu.  Kto zasiądzie na tronie? Walka o tron to temat, który przewija się w wielu powieściach, czy to historycznych, czy fantastycznych. Czytając książki o tej tematyce zawsze intryguje mnie, kto wygra, kto zdobędzie władze. Niekiedy jednak jest to oczywiste, autor prostotą fabułą nie pozwala nam opłakiwać przegranych, czy cieszyć się ze zwycięstw. Jednak tu tak nie jest. „Stracie królów”, czy druga część Pieśni Lodu i Ognia G.R.R. Martina obfituje w niezwykłe zwroty akcji, niespodziewane porażki, czy zwycięstwa oraz powala na kolana złożonością wątków. Ale co dokładnie dzieje się w Siedmiu Królestwach? Król Robert nie żyje. Zaraz przed śmiercią jego namiestnik, czyli Eddard Stark odkrywa prawdę o jego rodzinie. Okazuję się, że Cersei spłodziła bękarty wraz ze swym bratem. Jednak zaraz po odejściu męża, Joffrey zostaje koronowany. Jego pierwszym rozkazem jest uwięzienie Starka. Zostaje on posądzony o zdradę stanu i nie...